جوان آنلاین: اول از همه این را بگویم که واقعاً بر این باور هستم که اگر همین حالا تیم ملی فوتسال کشورمان مقابل اندونزی قرار گیرد، آنها را گلباران میکند. ماجرای فینال مسابقات قهرمانی آسیا را فراموش کنید. آن بازی یک بازی خاص بود، مثل تمام بازیهای خاص فوتسال جهان که انجام شده و نتایج عجیب و غریب هم داشته است، با وجود این نباید از پیشرفت سریع آسیاییها در فوتسال و نزدیک شدن آنها به قهرمان بلامنازع قاره کهن به سادگی گذشت.
در این میان توجه به یک نکته مهم بسیار حائز اهمیت است؛ آسیاییها برای رشد در فوتسال خودشان را به فوتسال ایران نزدیک کردهاند. این مسئله به خصوص در مورد کشورهای همسایه بیشتر صدق میکند. نمونهاش همین جمعه شب در دربی فوتسال ایران دیده شد؛ جایی که محمدجواد صفری، دروازهبان تیم فوتسال گیتیپسند با درخشش خود در کنار سایر بازیکنان مقابل مس سونگون باعث برتری تیمش شد. محمدجواد صفری دروازهبان تیم ملی افغانستان است و حتماً به یاد دارید که چگونه تیم ملی فوتسال کشورمان را با چالش روبهرو کردند. خوب که دقت کنید متوجه میشوید در لیگ ایران بازیکنان زیادی از کشورهای همجوار حضور دارند؛ بازیکنانی که راه پیشرفت را درست انتخاب کردهاند و با حضور در لیگ قوی ایران سطح فوتسال خود را بالا آوردهاند و حالا در تیمهای ملی کشورهایشان برای ما رقیبی جدی محسوب میشوند، با وجود این حضور تکستارهها و بازیکنان مؤثر در این تیمها در مقابل فوتسال ایران که معدن استعداد و ستاره فوتسال است، باعث شده کار برای آنها سخت شود و ایران همچنان آقای فوتسال آسیا باشد، حتی ژاپنیها هم که چند سالی خود را بالا کشیدهاند با افت مواجه شدهاند و دیگر آن تیم مزاحم نیستند، ولی با تمام این احوال نباید از آینده غافل بود.
فوتسال ایران بزرگ است و این بزرگی در رگ و پی آن نهادینه شده. فوتسال ایران با بهرهگیری از لیگی پویا و حرفهای راه خود را به خوبی پیدا کرده، اما برای پیشرفت باید خود را از سطح آسیا جدا کند. آسیا برای فوتسال ایران کوچک است. تیم ملی فوتسال ایران باید با رقبای جهانی خود روبهرو شود. باید برنامه داشته باشد برای رویارویی با اسپانیا، پرتغال و برزیل. آسیاییها باید هم دنبال رویارویی با ما باشند، آنها میخواهند سطحشان را بالا بیاورند و برای این کار چه رقیبی بهتر از ایران، اما رقابت دائم با آنها برای ما مضر است. اینکه خودمان را به آنها محدود کنیم، یعنی شکست، یعنی اینکه به آنها اجازه دادهایم به ما برسند. ۱۴ عنوان قهرمانی در آسیا یک رکورد دستنیافتنی است؛ رکوردی که بعید به نظر میرسد هیچ یک از کشورهای آسیایی قادر باشند حتی به نزدیکی آن هم برسند، چه رسد به اینکه به فکر شکستن آن باشند، اما باید این رکوردزنی را کنار بگذاریم. باید با برنامهریزی کاری کنیم که بعد از این رقابتهای آسیایی جایی برای عرضاندام تیمهای دوم و حتی جوانان و امیدهای فوتسال ایران باشد و تیم ملی فقط درگیر جام جهانی و رویارویی با تیمهای بزرگ جهان باشد. به طور حتم اگر اینگونه به آینده نگاه کنیم، همچنان آقای آسیا و یکی از بزرگان فوتسال جهان خواهیم ماند، اما اگر دلخوش به رکوردزنی در آسیا باشیم و از سطح اول فوتسال جهان غافل، آن وقت خیلی زود شاهد اتفاقی خواهیم بود که برای فوتبال رخ داد، چون آسیاییها با سرعت زیادی در حال پیشرفت هستند و ما نباید در باد موفقیتهای قبلی بخوابیم.
